Niçin Ve Nasıl Yazarız, Yazmayı Neden Bırakırız yazısına yapılan yorumlar

Guher tarafından

Guher — Wed, 28 May 2008 05:57:51 +0000

geç olsun güç olmasın diyelim;
İ.Özel’le özdeşleşen bir yanınız olduğuna kanaat getiren ben, yine bir İ.Özel şiiri paylaşmazsam sanırım haksızlık etmiş olurum:)

Yaşamayı bileydim yazar mıydım hiç şiir?
Yaşamayabileydim yazar mıydım hiç şiir?
-Yaşama!
-Ya bileydim?
Yazar: Mıydım
Hiç: Şiir.

vesselam…

Suskun tarafından

Suskun — Tue, 27 May 2008 20:18:09 +0000

@miray,o kadar leziz bir şekilde ifade etmişsiniz ki yazılarınız hiç okumamış birisi bile bu yorumunuzdan kaleminizin ne kadar kuvvetli olduğunu ve daha önemlisi yazmayı ne kadar çok sevdiğinizi pekala anlayabilir. Ben yazmaya çok erken başladım ama çok erkende bırakmak zorunda kaldım. İnşallah bu anımı da bir ara paylaşacağım.

Yazılarımı severek takip etmenizden ziyadesiyle mutlu oldum. Emin olup öğrenmek ve birşeyler paylaşmak hissiyatını karşılıklı yaşıyoruz. Birgün, gerçekten yazmak konusunda sıkıntı çekmeye başlarsam ve bırakmak kesin olarak aklımdan geçerse o zaman tavsiyelerinizi duymaktan memnun olurum. Çok teşekkür ederim bu güzel ifadeleriniz için.

@Heartsmagic ve Kaan, yorumlarınız aynı doğrultuda olduğu için birlikte cevap vermeyi uygun gördüm. Blog yazmanın bir amacı olduğunu düşünmek ve bunun da ötesinde o amaç eğer gerçekleşmişse blog yazmayı bırakmak gerektiğini söylemem belki çok sert bir düşünce olabilir bilemeyeceğim.

Aslında yazıda da dediğim gibi benim asıl sıkıntım, gerçekten yazmak istediğim halde yazamadığım bazı konuların olması. Onları yazabilirsem sanırım blog yazmayı bırakmayı düşünmek gibi bir sıkıntım da olmayacaktır. Şüphesiz herşeyi zaman gösterecek. Şimdilik buralardayım, ilgi ve alakanız için çok teşekkür ederim.

@guher, umarım dediğiniz şekilde devam eder fakat şöyle desek daha doğru olur sanırım; siz okumaktan vazgeçmezsiniz lakin ben yazmayı sürdürebilir miyim ki? umarım sürdürürüm. teşekkür ederim ilgi ve alakanız için.

Kaan Fakılı tarafından

Kaan Fakılı — Tue, 27 May 2008 08:55:15 +0000

Her şeyin bir amacının olduğunu düşünen insanlar hayatta genelde çok fazla sorgularlar ve çok fazla üzülürler. Bence bazı şeylerin amacını da sorgulamamak gerekiyor. Evet hayatta her şeyin nedeni vardır ama bazı şeylerin nedenini de bilemeyiz. Bilmesek de mutlu olabiliriz değil mi Suskun? Günlük yazalım, internette sörf yapalım ya da çıkıp biraz hava alalım… Hepsi bizi mutlu eden şeylerdir ama neden mutlu ettiği bilmeyiz. Biz genelde yolun sonunu düşündüğümüz için yol boyunca, yolculuk boyunca alacağımız hazzı hiç düşünmez ve böylece bunu en aza indiririz. Sonunda ayrılık olacak korkusuyla bir ilişkiye başlarsan zaten başından kaybetmişsin demektir. İlişkiye başlarken sonu ne olursa olsun yaşadığın günden zevk almaya bakacaksın. O gün sağlam duracaksın ki ilişkinin sonu da öyle sağlam olsun.

Ben günlük yazmaya tutukluğumu gidermek için başladım. Bildiğin gibi edebiyat bölümü mezunuyum. İleride bir sürü bildiri, makale ve hatta hayalim olan bir kitap yayınlacağım. Günlük yazarak kendime ait bir üslûbumun olmasını sağlıyorum. Hatta yazı yazmaktaki zorlukları kırmaya çalışıyorum. Yazdığım ilk güne bakarak bugün çok daha ilerdeyim aslında. Amacım biraz olsun gerçekleşti. Ama ben günlük yazmayı bırakmayı düşünmüyorum. Çünkü biliyorum ki bir kitap ile bir günlük birbirini tutmaz.

Hayatımın belli bölümünü arşivlemiş oluyorum günlükle. Bundan 5 sene sonra günlüğü açıp baktığımda neler düşündüğümü, hangi düşünce evrelerinden geçtiğimi rahatlıkla göreceğim…

Neyse diyeceğim o ki, bulunduğun andan mutluluk payını almaya bak. Bak burada bir sürü okuyucun var. Bunların hepsinin sen bilmesen de bir nedeni var.

Guher tarafından

Guher — Tue, 27 May 2008 05:17:57 +0000

ben de bir’okur’olarak diyebilirim ki;
umarım ne siz yazmaktan vazgeçersiniz; ne de ben okumaktan…

Heartsmagic tarafından

Heartsmagic — Mon, 26 May 2008 20:10:34 +0000

Bu garip durum ara ara sanırım herkesin başına geliyor. Haliyle ben de yüzleşiyorum zaman zaman. Fakat başka yerlerde de hatta bana sorulan bir soru üzerine kendi günlüğümde de belirtmiştim zamanında. Ben mecbur olduğum için yazmıyorum, ne zaman canım çekerse o zaman yazıyorum. Hedefim yok, ulaşmak istediğim bir şey yok. Aynen Miray’ın da ifade ettiği gibi zevkle takip ettiğim bir iki kişi içindesiniz. Sağ olsun Miray beni de saymış, ben de onu zevkle takip ettiğimi belirteyim buradan. Hedef belirlemediğimden nereden eserse o tarafa gidiyorum. Örneğin şu sıralar günlüğüm sinema yazılarına boğuldu, mutsuz muyum elbette hayır. Ben o yazıları severek yazıyorum, bana bu yetiyor.

Bu noktada konuyu şuraya bağlamak istiyorum. Eğer siz de severek yazıyorsanız ki eminim böyledir, gerisini pek düşünmeyin. Evet hedef konusunda aslında haklısınız ancak hedef paylaşmak olmalı burada. Her istediğimi ben de yazamıyorum, sonra düşünüyorum doğru mu diye. Ancak ardından yazdıklarım ile mutlu muyum sorusunun cevabını verince rahatlıyorum. Bu nedenle lütfen yazmayı bırakmayın. Miray’ın dediği gibi ara verin, boşluk bırakın ama yazın. Zaten zevk alarak takip edenler illa ki haberdar olacaklardır.

Miray tarafından

Miray — Mon, 26 May 2008 17:49:22 +0000

Okuma ve yazmayı öğrendiğimden beri her şeyi yazmak gibi bir takıntım var. Aklınıza ne gelirse. Miray Defterindekileri alenen yazmaya cesaret ettiğimden beri, okunmamaları için de elimden geleni yapmışımdır. Yazmak tüm yaralarıma merhem olmuştur benim. Aynı zamanda tüm sevinçlerimin şerbeti. Ne kadar çok yazıp bilerek ve isteyerek yırtıp attığım kağıtlarım vardır bilmiyorum. Fakat yazdıkça ve yırtıp attıkça hep azaldı o an ki dertlerim. Belki çok şahsi bir cümle olacak ama bende saplantı haline gelmiş bir gönül ilişkisini bile bir defteri tamamen doldurarak bitirmişimdir. Son sayfasıyla bitecek demişimdir ve bitmiştir.
İşte o son sayfadan sonra ben kişisel bir şeyler yazmadım epey uzun bir süre. Sadece gündelik notlar, hayatımın yemek tarifi gibi.
Sonra ben kalemi tekrar elime almaya karar verdiğimde dünyaya tekrar inceleyen anlamaya çalışan gözlerle baktığımı farkettim. Pek tabiiki burada ukalalık yapmak istemem, bir yazar değilim, edebi açıdan bir şeyler çıkartmıyorum ortaya ama yazıyorum işte… Kendini alamamak gibi bu. Çok küçük yaşlarda kazandırılmış bir alışkanlık, bazen bir illet.
Sofraya öylesine yayılan eski tarihli bir gazete küpürünü şekilden şekile girerek okumak kadar takıntı.
Ciddi anlamda şu blog aleminde severek okuduğum üç yazardan birisiniz. Diğerleri Heartsmagic ve Uyuyang. Ben üçünüzden de öyle güzel şeyler öğreniyorum ki… Mesela bu yazınızdan benim çok sık kullanmadığım hatta hiç kullanmadığım bir kelimeyi öğrendim. Heartsmagic’den sinemaya bakış açıları öğreniyorum, Uyuyang’ın yazılarında aynı olaya farklı bir gözle bakmayı öğreniyorum.
Sizin yazdığınız anda aldığınız keyfi, hazzı, rahatlama duygusunu birebir yaşıyorum. “Cebimdeki Kelimeler”i okuyunca daha bir keyifleniyorum.
Kendim için yazmam gerekirse ben yazmayı bırakamıyorum, sadece uzun aralar veriyorum. Müthiş genellemelerime girersem eğer siz de yazmayı bırakamazsınız sadece rölantiye alırsınız ama rölanti de bile hep yazarsınız farkında olmadan. İşte ben o rölanti de bile yazılacağını bildikçe, okuma hazzımı arka plana alıp yazdığınız için mutlu olurum.
Kaynağınızın hiç tükenmemesi dileklerimle…