Bu sabah, haftasonu olmasına rağmen erken kalktım. Güzel bir kahvaltı hazırladım kendime. Kahvaltının en acıklı kısmı dün sabah nutellayı dolaba koyduğumu anlamam oldu. Oysaki önceki gün arkadaş uyarmıştı nutellayı dolaba koyup nutella katili olma diye. Güzelim nutella taş gibi olmuş. Bu üzüntü ve kederle kahvaltıyı nutellasız tamamladım. Derken öğlen acıktım, evde ekmek yoktu ve ben de bakkala gitmeye üşendim. Derken o anda “onu” gördüm karşımda…
Aradan geçen zaman içerisinde nutella kendi öz kimliğine bürünmüş ve ye beni ye beni diyerek raftan bana doğru bakıyordu. Çikolata, dondurma ve özellikle tatlı konusunda o kadar iştahlı birisi değilimdir. Çünkü çok fazla yediğim zaman dünya dönmeye başlıyor etrafımda. Fazla dediğim örneğin 3 dilim baklava gibi. Çocukluğumdan beri böyledir bu, bir de balığı çok fazla yiyemem.
Makarnayı bile ekmekle tüketme gereksinimi hisseden ben işin ucunda nutella[...]

En Son Babalar Duyar dizisindeki Kadir’i hatırlarsınız hani sürekli “hallederiz hulya” diyordu. Bu diziyi çok izlemişliğim yok ancak yine de bir ara en çok kullandığım kelimelerden birisi buydu “hallederiz, anne”. Annemle telefonda konuştuğumuz zaman annem soruyor oğlum işte şu meseleyi ne yapacaksın, ne olacak filan diye ben “hallederiz, anne” dediğim vakit ikimiz de gülüyoruz.
İnsanın bir işi yapabilmek için kendine güvenmesi şüphesiz başarılı olabilmesi için en yegane şarttır. Ancak kendine güven tek başına insanı başarıya götürecek bir kavram değil; şüphesiz bu kendine güven hissinin başarılmak istenen mevzuya dönük olarak yapılan çalışmalarla desteklenmesi gerekir. Yani bir nevi işin gerektirdiği çabanın gösterilmesi gerekir yoksa hiçbir başarı gökten düşer gibi insanı bulmaz.
Önceki haftasonu yapılan OKS sınavına giren bir yeğenim var. Eniştem sürekli bana takılmak için söylenip durur “bu çocuk gittikçe sana benzemeye başladı, korktuğum[...]

Bu sıkıcı gündem içerisinde posta kutuma gelen aşağıdaki maile çok güldüm. Kaç kişiden geçerek bana geldi bilmiyorum ama okuyanlar bayağı eğlenmiştir sanırım. Ben de blogda paylaşayım dedim, sabredip sonuna kadar okuyun ve bir zahmet favoriniz olan yazıyı söyleyiverin. Benimki “asabi polis”. Buyrun okuyun bakalım;
Acı Kaybımız
3 ay önce ailemize katılan, Necmi ismini verdiğimiz kaplumbağamız dün vefat etmiş. Aile arasında sade bir törenle evin arka bahçesine gömdük. Hayvancağız durduk yerde can verdiği için gidip Necmi’yi aldığımız dükkanın sahibine sebebinin ne olabileceğini sorduğumuzda ”Abi onlar kış uykusuna yatar” cevabını almış bulunmaktayız, hepimizin başı sağolsun. Bu vicdan azabıyla ben de çok yaşamam herhalde.
Annemin Maceraları
Shrek’in fragmanlarını gösteren bir televizyon kanalında, el ele tutuşmuş Shrek ve Fiona’yı gören annem, ‘Bunlar Süleyman ve Nazmiye Demirel çifti mi?’ diye sordu! Seçememiş gözleri o mesafeden.[...]

Esprisine söylenmiş bir söz değil inşallah ileride kamyonla dünya, hiç olmadı Türkiye turu yapmayı planlıyorum. Medyada görüyoruz emekliliğe ayrılmış zengin abiler alıyor yatı, tekneyi başlıyorlar dünya turuna. Evet tekne ve yatla deniz yoluyla dünya turu yapmak güzeldir lakin hiçbiri kamyonla yapılacak olan bir seyahatin yerini tutamaz. Ne de olsa kamyonla büyüdük, alıştık mazot kokusuna.
Babam bazen, oğlum sen okumasaydın aç kalırdın der. Düşününce babama hak veriyorum çünkü benim kafam okumak dışında başka birşey epek basmaz. En basitinden ticaret yapamam. Örneğin bu yaz arkadaşıma yardım amaçlı markette durayım dedim iki saat içerisinde, sanki beni bekliyorlardı, o kadar velet geldiki markete. Küçükken bakkaldan kaç paraye ne alacağımı tam bilmediğim zamanlarda Rahmetli Haydar amca vardı giderdim onun dükkana açardım avucumu amca bu paraya ne geliyorsa ben onları istiyorum derdim.
İşte ben markete göz kulak olurken gelen veletlerde aynen böyle yapınca içim[...]

Sigara yasağını oldukça genişleten kanun yürürlüğe girince özellikle sigara tiryakisi olanlar bayağı bir tepki göstermeye başlamış gördüğüm kadarıyla. Normalde yasakları savunan birisi değilimdir kimse kızmasın ama bu sigara yasağını şahsen destekliyorum. Çok mu kötüyüm bilmiyorum ama böyle düşünme sebeplerimden birisi şimdiye kadar “olm üfleme şunu yüzüme” dediğim halde gıcıklığına yüzüme sigara dumanını üfleyen arkadaşlarımdan bir nevi intikam alıyormuşum gibi hissetmemdir.
Son altı aydır televizyon izlemeyen birisi olarak önceki gün Ali Kırca’nın sunduğu Show Haber’e bir gözatma gafletinde bulundum ve ilk haberde sigara yasağıydı. Lakin Ali Kırca ve haberi yapan muhabir arkadaş mevzuyu öyle bir verdi ki özenmemek mümkün değil. Buna göre kapalı mekanlarda sigara içmek yasaklanınca özellikle mesai aralarında çalışanlar plazaların önünü hınca hınç doldurmuş ve Ali Kırca’ya göre insanlar işyeri önünde paylaştıkları sigara muhabbetleri aracılığıyla yeni arkadaşlıklar kurabilir, sevgili bulabilir ve[...]