Dün kısa bir süreliğine de olsa Avrupa Birliği’nin yapısına yönelik konuların işlendiği bir konferansa katıldım. Yabancı bir bayan hoca Avrupa Parlamentosu’nun işleyişini anlatırken konunun daha iyi anlaşılabilmesi için katılımcıları liberal, muhafazakar ve sosyalist vs  şeklinde gruplara ayırdı. İnanır mısınız kadın, yaptığı bu gruplandırma için iki saat özür diledi, aranızda farklı siyasi görüşleri olanlar olabilir dolayısıyla yaptığım bu tasniften rahatsızlık duyan varsa çok özür diliyorum diye. Bu incelik ve hassasiyet karşısında şok oldum resmen. Çünkü ben, derste öğrencisini sağcı, solcu, tarikatçı, dinci, komünist diye tasnif eden, yaftalayan şahıslar (hoca değil) gördüm ve bir yerlerde halen varolduklarını üzülerek duydum. Hani birileri “ya bu bizim üniversiteler neden başarılı değil, neden en basit meselerler de bile fikir üretmekte zorlanıyoruz” diye sözüm ona kafa yoruyorlar ya, belki meseleye bir de bu açıdan bakmaya çalışırlar ne dersiniz.

Hayatta belli bir fikre veya ideolojiye hapsedilemeyecek kadar güzel ve güzel olduğu kadar da her insan tarafından hissedilip, ifade edilebilecek öyle duygular var ki böyle duygulara neden ve nasıl sınır çizilmeye çalışılır hiçbir zaman anlayamadım.
Hiç unutmuyorum lise son sınıfta, sınıfta yüksek sesle Zülfü Livaneli‘nin Sevda Değil şarkısını söylemiştim. Aklıma geldikçe bazen kendi kendime mırıldanıyorum hala. Bu şarkıyı söyledikten sonra yurttan oda arkadaşım bana ve en iyi dostum olan Raci’ye “siz sosyolist” olmuşsunuz demişti. Hatta daha sonra iyice ileri gidip siz “gomonossunuz yavrum” bile demişti. Hakkını teslim edeyim arkadaşın içerisinde zerre kötülük yoktu bu konuda, herhangi bir art niyetle veya bizi aşağılamak için de böyle bir şey yapıyor değildi. O sadece çevresinde gördüğü, duyduğu ve adını bile doğru telaffuz edemediği, kafasında yer edinen basma kalıp damgayı bize vurmuştu; biz de[...]

İstanbul Üniversitesi’inden mezun olmuş bir arkadaşımla konuşurken bir arkadaşının Prof. Dr. Kemal Alemdaroğlu’yla alakalı bir tesbitini aktardı. Arkadaşın yaklaşımını çok orjinal ve kayda değer buldum. Alemdaroğlu’nu seven birisi çıkıp onu savunacak olsa herhalde bu kadar iyi anlatamazdı. Arkadaş demiş ki;
Kemal Alemdaroğlu birçok kimsenin düşündüğünün aksine ülkemizde akademik hayatın gelişmesi ve daha iyi bir üniversite ortamının oluşması için son derece gayret göstermiştir.İstanbul Üniversitesi’ndeki rektörlüğü döneminde, kendisine karşı olan veya herhangi bir konuda muhalif düştüğü öğretim üyelerini sağcı, solcu,dinci,kemalist veya komünist olmasına bakmamızın* üniversiteden uzaklaştırmış veya ayrılmaları yönünde baskı yapmıştır. Başta hukuk fakültesi olmak üzere sosyal bilimlerdeki birçok hoca üniversiteden ayrılmak durumunda kalmıştır. Hatta bu dönemde Prof. Dr. Hüseyin Hatemi’nin kedileri bile zehirlenmiştir. Bütün bu uygulamaların yapıldığı dönemde işin mahiyetini anlamayan daha doğrusu ileri görüşlü olmayan kimi çevreler tarafından bu uygulamalar[...]