Halet-i Ruhiye 26 Temmuz 2008
3
Tatil dönüşü şimdiye kadar yapmadığım birşeyi yaptım ve yanımdaki polis memuruyla uzun soluklu bir sohbete kalkıştım. Sohbet ama ne sohbet. Çocukluk anılarımızdan, ailemizle olan ilişkilerimizden, ülke meselelerinden, evlilik mevzuundan kısacası herşeyden biraz biraz konuştuk. Belki birçok kimse için normaldir ama bu, benim için çok yeni ve hatta anormal sayılabilecek bir durum. En iyi arkadaşlarım da dahil olmak üzere ben kimseyle kendi hakkımda kolay kolay konuşmayan birisiyim. Örneğin birisi bana nasılsın iyi misin neler yapıyorsun diye bir soru sorduğunda karşımdaki hiç fark etmez belki ama konuyu direk karşımdakinin üzerine yıkarım ve bir süre sonra karşımdaki insan seceresini anlatmaya başlar. O kadar çok kendinden bahseder ki bu durumun çoğu zaman farkına bile varmaz. Bilmiyorum arkadaşlarımdan hiç bu durumu fark eden oldu mu ama bunu hayatıma o ya da bu şekilde giren herkese[...]
Devamını okuyun
4
Bugün düşündüm de çok keyif veren bir kişi olmamam gerçeği kendini daha ilkokul sıralarında göstermiş. Hatırlıyorum da ilkokul üçüncü sınıfta TBMM Tv izliyordum okuldan gelip. Sonrasında üstüne bir de haberleri. Ne işime yarayacaksa. Hayatımda yazdığım ilk mektubu yine ilkokul üçüncü sınıfta Süleyman Demirel’e yazmıştım. Yine ilk komposizyonum TBMM’de milletvekillerinin kavga etmesi üzerine yazdım. Önceki akşam çok keyifli süren bir sohbetin sadece içerisinde dünyanın gittikçe dindarlaşması şeklinde bir cümle geçmesinden hareketle postmodern dünyanın gidişatıyla alakalı bir konuşma yapmaya başladım. Öyle gırgır şamata giden bir sohbetin ortasında yapılır mı bu. İngiltere’de sosyolog olarak çalışan birisiyle tanıştığımda aklıma ilk gelen şey İngiltere’de kadına karşı şiddet konusundaki çalışmalar oldu. Yine keyifli giden bir sohbet vardı ortamda ve ben sanırım sohbete turp sıktım. Bazen daha keyifli ve renkli bir kişilik olmayı istemiyor değilim ama sanırım[...]
Devamını okuyun
