Vaveyla.Net

İnsan’ın Evi Olmalı…

Etiketler: alıntı, aziz nesin, çocuk, çocukluk anıları, ev, istanbul sokakları, yoksul çocuklar, yoksulluk

İstanbul’un hangi yoksul mahallesi var ki, biz orada bir evin tek odasında kiracı olarak oturmamış olalım? Bütün çocukluk anılarımı dolduran, ev eşyası yüklü bir at arabasının bozuk kaldırım taşları üstünde tıngır mıngır gidişinin hayalidir.

Bir insan, yaşadığı evin duvarlarında , döşemelerinde, merdiven basamaklarında çocukluk anılarını saklayacak. Konuklarına örneğin,

-Bakınız, diyecek, altı yaşımdayken tırabzandan fırt diye kayardım da, bir seferinde nasıl olduysa düşmüşüm merdivenden, başım işte şu son basamaktaki topuza çarpmıştı.
-Şu kapı var ya, diyecek, dedemin çakısıyla çentmiştim, bakın hala duruyor.
-Kuyu bileziğinden aşağı sarkmıştım da, az kalsın sarnıca düşecektim.

İnsan anılarının toplamı. Toplum da öyle. Nerede bizim anılarımız, biz yoksul çocuklarının?…Araba tıngır mıngır gidiyor, o tıngırların arasında bozuk, eğri büğrü kaldırım taşlarına anılarım dökülüyor. Yoksul İstanbul mahallelerinin bakımsız sokaklarına çocukluğum parça pürçük dağılmış dökülmüş, paramparça…Her sokakta, benden kırık dökük parçalar, dağılmışım bu[...]