‘çocuk’ etiketli yazılar
0
Eleştiri zararlı bir kıvılcımdır, öyle bir kıvılcımdır ki övünç denilen cephane deposunun patlamasına yol açar. Acımasız eleştiriler ünlü bir İngiliz yazarın roman yazmaktan vazgeçmesine yol açmıştır. İnsanları suçlamaktansa onları anlamaya çalışalım. Neden böyle davrandıklarını bulmayı deneyelim. Bu yol, eleştiriden çok daha yararlı olan sempati, hoşgörü ve sevecenlik doğurur. Çocuklarınızı eleştirmek istiyorsanız eleştirmeden önce Amerikan gazeteciliğinin klasiklerinden biri olan aşağıdaki yazıyı okuyun. Unutmayalım ki,
” Tanrı bile insanları yaşamının son gününe dek yargılamaz.”
Dinle oğlum, bunları sana sen uyurken söylüyorum. Küçücük elini yanağının altına sokmuşsun, nemli alnındaki sarı lülelerin yapış yapış ıslak. Odana bir hırsız gibi süzülerek girdim. Birkaç dakika önce kütüphanede oturmuş gazetemi okurken vicdan azabım nefes kesen bi dalga gibi üstüme geldi. Bir suçlu gibi yatağının başucuna geldim.
Neler mi düşündüm oğlum? Sabah sabah kızmıştım. Okula gitmek üzere giyinirken[...]
Devamını okuyun
0
Rasim, bir akşam okuldan döndüğü vakit, kendi ismine gelmiş bir zarf buldu. İçinde, çiçekli bir kağıt üstüne, şu satırlar yazılıydı:
“Rasim Bey, Ben sizi uzaktan uzağa seven bir genç kızım. Çok güzel olduğumu korkmadan söyleyebilirim. Dünyada en büyük emelim sizin tarafınızdan sevilmek ve sizin karınız olmaktır. Fakat yaşlarımız çok küçük olduğu için zannederim ki birkaç sene beklemek gerekecek. Şimdilik kendimi size tanıtmayacağım. Mektuplarınızı ….. adresine taahhütlü olarak gönderiniz. Benim çok mutaassıp bir beybabam vardır ki, çok az sokağa çıkmama müsaade eder. Bununla birlikte belki bir gün ayaküstü görüşebiliriz. Kendimi şimdiden sevgiliniz ve nişanlınız saydığım için sizinle görüşmeyi fena ve ayıp bir şey saymıyorum. Evde yalnızlıktan çok canım sıkılıyor. Mektuplarınız benim için bir teselli olacaktır.”
On altı yaşına gelmiş her okul çocuğu gibi, Rasim için de hayatta sevilip sevmekten daha önemli[...]
Devamını okuyun
0
Biz bu sorunun cevabını ortaokuldayken hayır olarak vermiştik. Hatta hiç unutmam sınıfımızda şehir dışından gelen memur çocukları vardı. Onur diye bir arkadaş beden eğitimi dersine spor ayakkabı giyip gelmiş. Çocuğa çok gülmüştük valla ” ulen onlarla futbol mu oynanır” diye. Peki biz ne mi giyinirdik: Karalastik.
Bu karalastikle top oynarken eğer top çok sert olursa ayağınız acırdı o yüzden biz iki kat çorap giyerek bu soruna pratik bir çözüm bulmuştuk. Peki o kadar süre o karalastiğin içerisinde kalan ayak, sizce nasıl bir hal alır. Hayal bile edemezsiniz simsiyah olurdu ayaklarımız. Eve gidince ablam kapının önünde durdurur beni,ayaklarımı güzelce yıkattırır eve öyle alırdı. Çorapların nasıl bir hal aldığını söylemeye gerek duymuyorum bile. Sonra bir de lastiklerimiz kirlendiği zaman onları güzelce yıkayıp parlatırdık. Annem hala saklıyormuş benimkileri.Bu yaz tatiline gidince gördüm.
Düşünüyorum[...]
Devamını okuyun
