Çocuklar Dünyanın En Mutlu Varlıklarıdır

Çocukların “Neyi, niçin istediklerini bilmedikleri” hususunda bütün iyi eğitilmiş öğretmenler ve eğitmenler hemfikirdir, ancak yetişkinlerde çocuklar gibi yeryüzünde nereden gelip nereye gittiklerini bilmeden dolaşıyorlar. Onlar da, çocuklar gibi gerçek ereklerini, bisküvi, çörek ve kızılcık sopasıyla yönetilerek öğreniyorlar, bu somut gerçeği sanırım kimse kabul etmek istemiyor.

Sana hoş bir itirafta bulunayım; bana burada “insanların en mutluları, bütün gün oyuncak bebeklerini gittikleri her yere beraberlerinde götüren, oyuncaklarını soyup yeniden giydiren ve byük bir dikkatle annelerinin şekerlemeleri kilitli tuttuğu çekmecenin etrafında parmaklarının ucuna basarak dolaşan, en sonunda istenilen ele geçince koca bir parçayı zevkle tıkınan ve ardından daha yok mu? diye bağıran çocuklar gibi yaşayanlardır”, demek istediğini biliyorum. Çocuklar gerçekten mutlu varlıklar. İğrenç uğraşlarına ya da tutkularına şaşalı ünvanlar veren ve bunları, insanlığı sağlık ve mutluluğa kavuşturak büyük esermiş gibi sunanlar da mutludur herhalde!. Mutlaka öyle olmalılar!.

Ama işlerin nasıl yürüdüğünü merak edenler, her yurttaşın kendi bahçesini cennete çevireceğini bildiğini ve sırtında ağır bir yük taşıyan bir zavallının yorgunlukla nasıl soluk aldığını görürler. Günışığını bir dakika daha fazla görebilmek herkesi eşit oranda ilgilendiriyor. Onlar sessizdirler, kendi dünyalarını da kendileri kurarlar. Onlar insan oldukları için mutludurlar. Üstelik özgürlüğün tatlı duygusunu daima kalplerinde taşımaya öylesine koşullanmışlardır ki canları ne zaman isterse bu zindanı terk edebilirler. Goethe, Genç Werther’in Acıları,sy 15-16.

Çocukları Örnek Almak

…İşte sevgili Wilhelm, çocuklar kalbimde bu yüzden en değerli varlıklar. Onlara her baktığımda küçücük yüreklerinde ilerde onlara çok gerekli olacak bütün erdemlerin filizlerini görüyorum; dik kafalılığın, güçlü sabit fikirlerin ve karakterin değişmezliği içindeki dünyanın tehlikeleri karşısında cesaret isteyen insan sevgisi ve rahatlığı onlarda görüyorum, hepsi öyle bozulmamış; öyle mükemmel ki! İçimden daima insanların öğretmeninin altın kelimelerini tekrarlıyorum: “onlardan biri olmalısınız!” ve, dostum, şimdi bize benzeyen bu varlıkları örnek almak yerine bizi örnek almaları gerektiğini düşünüyoruz bilinçsizce. Hiçbir istekleri yerine getirilmiyor! Neden, bizim hiç mi isteklerimiz yok? Nereden alıyoruz bu hakkı. a.g.e sy 35.
asas

Hoşgeldiniz. Blogda yer alan diğer yazılara gözatmak için Arşiv'e bakabilirsiniz. Yayınlanan yeni yazılardan habedar olmak için RSS Abonesi olabilirsiniz. Rss okuyucu kullanmıyorsanız Email listesine katılmanız yeterli. Teşekkürler

Arama terimleri: alıntı, çocuk, çocuklar, genç werther'in acıları, Goethe, mutlu insan, mutluluk

Lütfen: Yorumlarınızın hakaret, küfür, argo veya saldırganvari ifadeler içermemesine dikkat edin. Paragraflar arasında satır boşluğu bırakarak yazmaya ve yorumlarınızın yazıyla alakalı olmasına lütfen özen gösterin. Noktalama işaretlerinden sonra lütfen boşluk bırakın. Yorumlarınız onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.