Saçlarıma Aklar Düşmüş
Saçlarımın beyazlaması, çocukluğumdan beri hep istediğim birşeydi. Çocukken niye böyle birşeyi dilediğim konusunda bir fikrim yok ama sanırım saçları beyaz olan amcalar gözüme daha büyük gözüküyordu. Sadede gelirsek berberde farkettim ki saçlarımda tek tek olsa da beyazlar gözükmeye başlamış, berber öyle söyledi. Anne ve babam hep söyleyip durur “oğlum bu kadar düşünme, çalışma. Ne vardı gidip öğretmen olsaydın hiç değilse yazın yanımıza gelirdin” diye. Bu durumdan şikayetçi miyim, değilim. Aksine asıl birşeylere kafa yormadığım zaman kendimi huzursuz hissediyorum.
Kendini insanlara ve tutkularına adamayan birinin kalbi asla kırılmaz. Peki ama o zaman gerçekten yaşamış sayılır mı? Birilerine değer veren bir fani olarak ölmeyi tercih ederim. O zaman ruhum özgürlüğüne kavuşur.[Yasak Krallık, The Forbidden Kingdom]
*Bu filmden kala kala aklımda bu söz kaldı. Benim eğlence anlayışım ancak bu kadar olur zaten.
Miray | 31 Mayıs, 2008 @ 16:08 #
Bu satır arasını okuduğumda canım acıdı. Sebebini bilmiyorum. Fakat bu “acıma” duygusu değil. Sızlama gibi. Aşı olurken iğnenin batması gibi… Kardeşim yere düştüğünde hissettiklerim gibi. Annemi ağlarken gördüğüm de yaşadığım gibi. Öyle bir şeyler işte…
Suskun | 2 Haziran, 2008 @ 20:33 #
miray, çok incesin, çok teşekkür ederim bu güzel sözlerin için.