Büyük Hayallerim Vardı Benim
İnsan büyüdükçe daha idealist olur sanırdım. Kendimi lise yıllarında hayal ediyorum da o zamanlar daha idealist düşüncelerim varmış. Belki birçoğu sağlam bir temelden yoksun sadece gençliğin vermiş olduğu ütopik hislerdi ama en azından daha samimi ve daha kirlenmemişti.
Bir yola girmeye niyetlenmekle o yolda ilerlemek birbirinden hem nitelik hem de zorluk olarak çok farklı iki aşama insan hayatında. Herkes bir yola girip güzel şeyler yapmak, faydalı şeylerin altına imza atmak ister ama herkes bu yolda karşılacağı meşakkatlere katlanmak istemez. Bir nevi bu yoldaki mesafe ve süreç, insanı korkutur ve çoğu zamanda insanın vazgeçmesine sebep olur.
Düşündüğü şeylerde kararlılığını kaybetmemek, ideallerinin peşinde koşabilmek yaştan ziyade duygu ve samimiyetle alakalı birşeymiş bunu şimdi daha iyi anlıyorum. Herşeyin daha çok başındayken,lise yıllarında, tereddütsüz bir şekilde “ne iş yaptığım o kadar önemli değil benim için, önemli olan insanları mutlu edebilecek birşeyler yapabilmem” diyebiliyorken şimdi, hayatımda boyunca sahip olmak istediğim bu düşünceye, sağdan soldan akbaba misali saldıran düşüncelerin olduğunu görüyorum. Belki de bütün bunlar sadece bir samimiyet imtihanıdır, benden beklenen de rüştümü ispat etmemdir. Son olarak sevdiğim bir sözle yazıyı noktalayayım. Anlatmaya çalıştığım şeyi çok güzel ifade ettiği kanaatindeyim.
Bana gelince, sizlerin ancak yarıya getirmek yürekliliğini gösterdiğiniz şeyleri ben sonuna dek götürmekten başka birşey yapmadım hayatımda. Dostoyevski
Binezer | 30 Nisan, 2008 @ 18:33 #
Keşke bütün badirelere rağmen insan ideallerinin peşinden gidebilse. Yazıyı okuduktan sonra gerçekten o kadar çok isteyip de yapamadığım şeyin olduğunu farkkettim ki hem de hayat böylesine hızlı ve acımasızca ilerlerken. Bundan üzüntü duymaya başladım. Aslında hala çok istekliyim onları yapmaya da ama dedim ya hayat o kadar hızlı ilerliyor ki, yapmak istediklerim yapmak istediğim zamanın çok gerisinde kalıyor. Yani anlıyacağın zamanı geriden takip edince hep bir isteğim açıkta kalmış oluyor. Ama olsun elindekilere de kanaat etmek gerek.
Bir de demişsin ya ‘Hayatta yapmak istediğm işten ziyade birilerini ne kadar mutlu edebilirim?’ Maalesef insanlar senin gibi düşünmüyor ve toplum düzenimiz o kadar çok bozulmuş ki, herkesin derdi,fikri para olmuş. Haliyle böyle olunca, bu da beraberinde bağnazlığı,egoistliği, yeisi ve aklına gelebilecek hertürlü kötülüğü getiriyor. Halbuki şair ne güzel demiş: Yeise kapılma boğulursun;ümide sarıl,ihkakı hakkı yerine getir, bak n’olursun. Saygılar
Kaan Fakılı | 1 Mayıs, 2008 @ 00:19 #
Zamanla ters orantılı olarak ilerliyor düşüncelerimiz…