Ayşe Sevim-Yazarlar Ve Aşkları
Daha önceki bir yazımda biraz esprili bir şekilde bu edebiyatçılar çok mu ayran gönüllü hepsinin birden fazla sevgilisi olmuş demiştim. İşin esprisi bir tarafa bu mevzuyu uzun zamandır merak ediyordum ve bu konuda araştırma yapıp ünlü yazarların aşk hikayelerini okusam güzel olur diye düşünüyordum.
Bu merakıma ne kadar derman olacak bilinmez ama Ayşe Sevim‘in Yazarlar Ve Aşkları kitabı benim için iyi bir başlangıç noktası olacak. Ayrıca bu hususu benden başka merak eden ve üstüne üstlük bu konuda tarihi bir araştırma yapan birisinin olması açıkcası beni ziyadesiyle mutlu etti.
Kitapta her ne kadar benim çok merak ettiğim Cemil Meriç ve Nazım Hikmet yer almıyor olsa da dediğim gibi bir yerlerden başlamak adına güzel bir kitap olacak benim için. Daha önce Peyami Safa‘nın aşk hikayesini yine bu kitaptan alıntı yapılan bir blogda okumuştum ve oldukça güzeldi. Kitaptan beğendiğim kısımları yazmaya çalışırım ilerki günlerde.(Şule Yayınları bkz.)
Geçtiğimiz hafta aldığım ve Nietzsche‘nin hayatını daha çok ümitsizlik odaklı olarak anlatan Nietzsche Ağladığında isimli kitabı önümüzdeki günlerde bitireceğim. Kitap şimdilik iyi gidiyor. Geçende şöyle bir satırın altını çizmişim.
…benim “yaşama amacım” bundan diyerek başparmağıyla gövdesini gösterip devam etti, “bu sefil canlı hücrelerden tamamen ayrı. Yaşamımın bir niçini var, nasılına da tahammül gösterecek güce sahibim. On yıllık bir yaşam amaçlıyorum, bir misyonum var. Burada,” derken başını gösteriyordu, “kitaplara, neredeyse bitmiş, yalnızca yazılması kalmış kitaplara gebeyim. Bazen başağrılarımın, beynimdeki doğum sancıları olduğunu düşünüyorum. (sy.75)